เสียงออดหน้าห้องดังขึ้นหลายครั้งทำให้คนที่กำลังอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงพยุงตัวออกจากห้องน้ำ เดินโซเซไปเปิดประตูให้เพราะคิดว่าเป็นแม่ของตัวเองที่เพิ่งกลับออกไปไม่นาน
“ค่ะ”
แต่เมื่อบานประตูเปิดออกกลับต้องตกใจอีกครั้งเมื่อคนที่ยืนอยู่ดันเป็นอดีตเจ้านายที่เธอยังไม่สามารถลืมเลือนเขาไปจากหัวใจได้เลยสักวินาทีเดียว
“คุณรัฐ”
“ขอผมเข้าไปหน่อยสิ ได้ไหม”
มือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเพื่อเรียกสติตัวเอง เธอจะใจอ่อนยอมให้เขากลับเข้ามาในชีวิตไม่ได้อีกเด็ดขาด ถ้าไม่อยากเสียใจจนตายเพราะความเห็นแก่ตัวของเขา
“ไม่ได้ค่ะ ฉันมีแขก”
คำแทนตัวที่เปลี่ยนไปของอดีตเลขานุการคนโปรดทำรัฐปกถอนใจ มองผ่านไหล่บอบบางเข้าไปในห้อง ไม่เห็นว่ามีใครอยู่ ก่อนจะกัดกรามแน่นเมื่อคิดว่าแขกของเธออาจเป็นเจ้านายใหม่แบบที่เธอเคยบอก ซึ่งตอนนี้คงอาจกำลังนอนอยู่บนเตียงที่เขาเคยนอน
“ใคร”
“เรื่องส่วนตัวค่ะ คุณมีอะไรอีกคะ ฉันไม่คิดว่าเราจะ
