“มัส หันมาคุยกันดี ๆ ก่อน”
เพลงขลุ่ยขยับตัวเข้าหาร่างบอบบางที่พลิกกายหันหลังให้ทันทีที่เขายอมถอดถอนความใหญ่ยาวออกจากร่างกาย มือร้อนแตะเบา ๆ บนไหล่มนแต่เธอกลับสะบัดออก ทำเขาถอนหายใจพรืดแล้วกอดรั้งร่างบางแนบแน่นด้วยความเสียใจที่ทำรุนแรงกับเธอไป
“มัส ฉันขอโทษ”
“ออกไป”
“มัส...”
“ฉันบอกให้ออกไปไงขลุ่ย ก่อนที่ฉันจะเกลียดแกมากไปกว่านี้”
คำว่าเกลียดทำเพลงขลุ่ยชะงัก แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ มัสลินจึงสะบัดตัวหนีลุกขึ้นใส่ชุดคลุมอาบน้ำแล้วลากเขาลงจากเตียง
“ใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปซะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”
“ไม่ มัส ใจเย็นก่อน”
“แกจะให้ฉันใจเย็นอะไร ดูที่แกทำกับฉันสิ เห็นฉันเป็นตัวอะไร ที่ระบายอารมณ์ของแกเหรอ หรือว่ายิ่งใกล้วันแต่งงานของลูกจัน แกยิ่งจะบ้า ออกไปนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก”
เธอโถมเข้าทุบตีอกแกร่ง เขาทำเพียงยกมือขึ้นปัดป้องเล็กน้อย
“เจ็บ มัส”
“ดี เจ็บให้ตายไปเลย จะได้รู้ว่าที่ผ่านมาฉั
