ชิดจันทร์นั่งเกร็งอยู่ในห้องอาหารที่ทั้งใหญ่โตและหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลอธิพัฒน์โภคิน ญาติพี่น้องของปัณณธีนั่งร่วมโต๊ะพร้อมหน้าทั้งตระกูลยิ่งรู้สึกเกร็งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
คนตัวโตเหลือบมองคู่หมั้นจอมปลอมที่แทบไม่แตะต้องอาหารแม้แต่น้อย จึงทำหน้าที่สุภาพบุรุษตักอาหารใส่จานให้ จำได้ว่าเคยเป็นเมนูโปรดของเด็กดื้อที่แม่เขามักจะเข้าครัวทำให้เสมอตอนเธอมาเล่นที่บ้าน
เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อย พึมพำขอบคุณอย่างเสียไม่ได้แล้วตักอาหารรสเลิศเข้าปาก
“อาหารอร่อยไหมจ๊ะลูกจัน ป้า ๆ มาลงครัวกันเองเลยนะ”
ญาดาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มที่ดูก็รู้ว่าภูมิใจในลูกสะใภ้ทั้งสี่คนยิ่งกว่าสิ่งใด
“อร่อยมากค่ะคุณย่า”
“อร่อยก็กินเยอะ ๆ ลูก ไม่ต้องกลัวอ้วน”
“ขอบคุณมากค่ะ”
เอ่ยขอบคุณพร้อมกวาดตามองใบหน้ายิ้มแย้มของทุกคนในตระกูลแล้วก็อดที่จะรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ หากว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มันเกิดขึ้นจากความรักของเธอและเขาจริง ๆ เธอ
