“สองคนนั้นยังไม่ตื่นอีกเหรอ สงสัยเมามากแน่เลย”
ชิดจันทร์กับเพียงขิมที่ตื่นมาช่วยกันเก็บกวาดห้องอยู่พักใหญ่กลับไม่เห็นวี่แววของสองคนที่ถูกกดดันให้นอนห้องเดียวกัน ทั้งที่ปกติมัสลินไม่ใช่คนตื่นสาย และมักจะตื่นมาทำข้าวต้มร้อน ๆ รอพวกเธอเสมอ แต่วันนี้ประตูห้องนอนกลับปิดเงียบกริบ
“นั่นสิ”
เพียงขิมตอบรับ เงยหน้าจากกองจานชามที่กำลังล้างหันมองบานประตู
“ปลุกดีไหมขิม หรือปล่อยให้นอนจนกว่าจะฟื้นดีล่ะ”
เมื่อมัดปากถุงขยะเสร็จก็เดินมาช่วยเพื่อนล้างจานต่อ ใจยังคงห่วงสองคนนั้นอยู่ดี
“อย่าเพิ่งเลย เดี๋ยวเราทำข้าวต้มกันเองดีกว่า เสร็จแล้วค่อยไปปลุก ดีไหม”
“อืม เอางั้นก็ได้”
กว่าที่สองสาวจะช่วยกันทำข้ามต้มกุ้งสูตรพิเศษตามที่มัสลินเคยสอนได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก ลำพังทำอาหารก็พอจะทำได้ แต่จะให้อร่อยเทียบเท่าฝีมือเจ้าของร้านอาหารคงยากอยู่
“เสร็จแล้ว เราไปปลุกสองคนนั้นกันเถอะ”
เมื่อปิดแก๊สเสร็จก็พากันเดินไป
