“ขลุ่ย ใจเย็นดิ๊ จะรีบไปไหน”
เพียงขิมวิ่งคว้าแขนพี่ชายเอาไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะเข้าไปในลิฟต์ คนตัวโตหันมองหน้าน้องสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ทั้งที่ปกตินอกจากสายตาเบื่อหน่ายระอาใจในความดื้อแล้ว เธอก็จะเห็นเพียงแววตารักใคร่อย่างจริงใจมาตั้งแต่จำความได้
“หิวไม่ใช่หรือไง อยากกินแกงคั่วหอยขมนี่ จะให้แวะที่ร้านมัสหรือจะกลับไปกินข้าวบ้าน”
พูดพลางดึงน้องสาวเข้ามาในลิฟต์ เมื่อกดลงชั้นจอดรถแล้วก็ถอนหายใจเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขาเขม็ง
“ว่าไง มีอะไรอีกล่ะ”
“แกหงุดหงิดอะไร หรือหงุดหงิดที่ไม่ได้ไปนอนกับสาว ๆ”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันแค่ไม่ชอบใจที่มัสไปเดทกับหมอนั่น”
“รู้จักเหรอ พี่เคลวินน่ะ”
“อืม รู้”
จะไม่รู้จักได้อย่างไร ก็คนหนุ่มรูปหล่อในแววดวงนักธุรกิจ มักได้เจอกันหลายครั้งตามงานที่เป็นทางการและงานปาร์ตี้สุดเหวี่ยง แน่นอนว่ารูปหล่อพ่อรวยขนาดนั้นไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง
แล้วเงียบ ๆ เรียบ ๆ อย่างมัสลิ
