พูดจบก็โน้มลงบดจูบเร่าร้อน มือใหญ่ลากขึ้นบีบขยำความอวบอิ่มครัดเคร่งอย่างแรงจนเธอสะดุ้งโหยง ร้องประท้วงดิ้นรนแต่ไม่อาจรอดพ้นเงื้อมมือคนตัวโตได้
ปากร้อนถลำไถลออกมาจูบไซ้ซอกคอ ชิดจันทร์นอนนิ่ง น้ำตาไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง กลั้นก้อนสะอื้นจนลมหายใจขาดห้วง
“รัฐ ช่วยลูกจันด้วย”
ปลายเสียงสั่นเครือดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอเบาแสนเบาแต่กลับดังก้องในหูของอีกคนจนชะงักการกระทำจากความโกรธ
ปัณณธีถอนใจพรืด จูบเบา ๆ บนซอกคอแล้วลากริมฝีปากจูบซับหยาดน้ำตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยนยิ่ง
“อย่าร้อง ไม่ทำแล้ว”
หัวใจดวงโตปวดหนึบเมื่อรู้ว่าเธอเกลียดเขายิ่งกว่าอะไร แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องไม่พอใจทุกครั้งที่เธอเห็นคนรักดีกว่าเขา ทั้งที่เธอและเขาไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันสักนิด
“ลงไป”
“หยุดร้องก่อน”
เขาปล่อยมือที่กำรวบข้อมือเล็กไว้ แล้วบรรจงเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาไม่หยุด
“ก็คุณทำ”
“ก็เธอดื้อกับฉัน ดื้อตั้งแต่เด็ก โตมา
