ชิดจันทร์หลบตาปัณณธี ทุกครั้งที่หันไปทางเขามักจะเห็นว่าเขามองเธออยู่ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก รู้เพียงว่ามันทำใบหน้าสาวร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู
พยายามท่องจำบทที่ยาวครึ่งค่อนหน้ากระดาษ แต่หลายครั้งภาพความเอาแต่ใจตัวเองแสนวาบหวามของเขาเมื่อคืนมันคอยตามรบกวนจนสมาธิกระเจิดกระเจิง จึงหลบมุมไปนั่งท่องคนเดียวที่เก้าอี้ไม้ริมสระบัว
“ทำไมมานั่งท่องบทคนเดียวที่นี่ล่ะ”
ดาราสาวลุกพรวดตกใจที่คนซึ่งคอยแต่ทำลายสมาธิของเธอเดินมารบกวนถึงที่
“บทยาว ต้องใช้สมาธิค่ะ”
คนหล่อเลิกคิ้วแปลกใจ ปกติบทที่ได้รับยาวกว่านี้ตั้งเยอะ แต่ยังเห็นเธอพูดคุยต่อบทกับพระเอกของเรื่องอย่างสนุกสนาน เมื่อถ่ายทำจริง ๆ ก็จำได้แทบไม่มีตกหล่น
“แฮงค์เหรอ”
“คะ?”
“ปกติเธอสมาธิดีกว่านี้นี่ วันนี้แฮงค์เหรอเลยไม่มีสมาธิจำบท”
“เอ่อ ก็นิดหน่อยค่ะ”
“ถ้าเมื่อคืนเธอยอมให้ฉันทำ ได้รีดน้ำออกคงไม่แฮงค์แบบนี้”
คนเจ้าเล่ห์อมยิ้มมุมปาก แววตาร้อนแรงช
