“อือ คุณ อย่าทำ”
หมอหนุ่มที่กำลังจับคนตัวบางนัวเนียภายใต้ฝักบัวชะงักไป ท่าทีขัดขืนแม้ตัวจะอ่อนระทวยทำเขากัดกรามแน่น ข่มใจแม้จะอยากทำอะไร ๆ แบบเมื่อคืนนี้แค่ไหนก็ต้องอดทน เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอไม่พร้อมรับอะไรทั้งนั้น
“ถ้าไม่ให้ทำก็รีบอาบน้ำสิ ผมสั่งข้าวไว้ให้แล้ว จะได้กินยา”
เธอขยับตัวหนีสายตาร้อนแรงและท่อนเนื้อจอมตะกละ กดครีมอาบน้ำถูไถร่างกายตัวเองอย่างรวดเร็ว เพราะขืนไม่ทำตามที่เขาสั่งคงถูกคนหื่นจับปล้ำในห้องน้ำเป็นแน่ ไม่นานก็ออกมากินข้าวกินยาเรียบร้อยตามที่เขาสั่ง
“ฉันกลับได้หรือยัง”
เพียงขิมในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวของคนตัวโตนั่งหน้ามุ่ย เขาจึงยื่นหลังมือมาแตะหน้าผากก่อนเอ่ยปฏิเสธ
“คุณตัวร้อน จะกลับได้ไง กินยาแล้วเดี๋ยวก็ง่วง ไปนอนเถอะ คืนนี้ผมเองก็ไม่มีแรงรังแกคุณหรอก”
จะเชื่อดีไหม บอกว่าไม่มีแรงรังแก แต่ภาพท่อนเนื้อใหญ่ยาวที่แข็งตั้งตอนอยู่ในห้องน้ำยังคงติดตา แถมถ้าเธอไม่ร้องประท
