“ทำไมฉันถึงโง่เป็นควายมาได้ตั้งหลายปี”
ชิดจันทร์กระดกเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า รอยน้ำตายังคงปรากฏบนใบหน้า เพื่อนรักทั้งสามคนทำได้เพียงเอ่ยปลอบใจเป็นประโยคเดิม ๆ วนไปวนมา
“ก็แกรักเขามาก มากจนหลับหูหลับตาเชื่อทุกคำพูด แต่ได้รู้ตอนนี้ก็ดีแล้วนะ ดีกว่าแกแต่งงานมีลูกกับเขาไปแล้วเพิ่งมาเห็นสันดาน”
เพียงขิมปลอบใจก่อนยกแก้วตัวเองขึ้นดื่มบ้าง เพราะเมื่อไม่กี่วันมานี้เธอเองก็เพิ่งเลิกกับคนรักเพราะเรื่องมือที่สาม ไม่อยากเชื่อเลยว่าเวลาทุ่มเทความเชื่อใจให้ใคร พอโดนหักหลังมันจะเจ็บได้ขนาดนี้
ดีหน่อยที่เธอใช้เวลาไม่นานในการคบหา ความผูกพันไม่ได้มีมากมายเหมือนอย่างชิดจันทร์ เลยตั้งตัวได้เร็วหน่อย
อีกอย่างยังมีเรื่องอื่นเข้ามาแทรกให้เธอรู้สึกสับสนเสียอีก เลยลืมความเจ็บปวดที่คนรักเก่าทำเอาไว้เสียสิ้น
“อืม ดีแล้วจริง ๆ ขอบใจพวกแกมากนะที่ทำเพื่อฉันขนาดนี้ ถ้าไม่ได้พวกแกฉันคงยังโง่งมงายอีกนาน”
พูดจบก
