“เหรอ แล้วเมื่อคืนแกกับพี่ฉัน...นอนด้วยกันเหรอ”
อาการเมาค้างทำให้ชิดจันทร์เรียบเรียงรูปประโยคได้ไม่ดีพอ การใช้คำก็ดูจะสับสนนิดหน่อยด้วย ทำให้คนมีชนักติดหลังตกใจแทบสิ้นสติ
“ลูกจัน...”
“อะไร ตกใจอะไร ฉันพูดอะไรผิด แกกับพี่ชายฉันนอนเฝ้าฉันด้วยกันเหรอ ก็ฉันตื่นมาแล้วเห็นแกสองคนนี่ ไม่เห็นคนอื่นเลย”
เพียงขิมลอบถอนหายใจโล่งอก ไม่น่าตกใจเกินกว่าเหตุเลย ถ้าเธอคบกับหมอชยุตม์อยู่ ชิดจันทร์ต้องจับได้แน่ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“อืม ก็ใช่น่ะสิ เมื่อคืนแกเมามาก”
“เมามากจริง ๆ ฉันแทบจำอะไรไม่ได้เลย จำได้แค่ว่าฉันร้องไห้ คงร้องหนักเลยสินะ ตื่นมาฉันถึงตาบวมขนาดนี้”
“ร้องหนักแหละ แกรักเขามากนี่ ไว้ใจเขามากด้วย”
“แต่หลังจากวันนี้ฉันจะไม่เสียน้ำตาเพราะเขาอีก”
“แต่เขาน่าจะตามมาง้อแกนะ”
“ง้ออยู่แล้ว นี่ก็ส่งข้อความมาไม่หยุด แต่ช่างเถอะ อยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไป เดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดเอง”
“แกอย่าลืมว่
