หลังจากที่ชิดจันทร์ถูกปัณณธีบังคับจับกินอย่างมูมมามบนเตียงตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ แถมยังถูกลากเข้าไปละเลียดกินในห้องน้ำจนอาการไข้ที่มีแทบหายเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้ก็มานั่งหน้าตูมอยู่ที่โต๊ะอาหารเมื่ออาบน้ำเสร็จ
เขาตักข้าวใส่จานให้พร้อมบริการเธอทุกอย่าง เพราะรู้สึกผิดที่จับคนป่วยกินทั้งที่ควรจะให้นอนพัก
พลังงานที่แทบไม่มีหลงเหลือทำให้เธอรีบตักอาหารจานโปรดเข้าปาก แต่มือเจ้ากรรมไม่หลงเหลือเรี่ยวแรงใด ๆ มันสั่นเทาจนข้าวจะกระเด็นออกหมดช้อน
ปัณณธีมองภาพนั้นแล้วอมยิ้มขำ เขาลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างเธอแล้วแย่งช้อนนั้นมาป้อนให้แทน
“อ้าปาก ฉันป้อน”
คู่หมั้นสาวเอนตัวหนี ใบหน้างอง้ำไม่สบอารมณ์
“ไม่ต้อง ฉันกินเองได้”
“กว่าที่ช้อนจะถึงปาก ข้าวคงเหลือเม็ดเดียว มือสั่นซะขนาดนั้นยังไม่เจียม ดื้อจริง ๆ”
เขาส่ายหน้าระอาคนดื้อ แต่มุมปากยกยิ้มตลอดเวลา ไหนจะดวงตาแวววาวล้อเลียนนั่นอีก มันทำให้เธอไม่อยากรับความช
