หลังจาก…
ที่ลีน่ากับธีโอออกไปจากห้องแล้วเกรซยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความหวาดระแวงมือเรียวทั้งสองข้างกำไว้แน่นจนชื้นเหงื่อ กรอบหน้าสวยเหงื่อซึมออกมาเธอคอยลอบฟังเสียงของคนในห้องทำงานอยู่ตลอดเวลากระทั่ง…ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเจ้าของห้องเดินออกมาช้า ๆ ตามมาด้วยเสียงคำสั่งที่พาให้เธอขนลุก…
“ถอดเสื้อผ้าซะ” เวหาเอ่ยสั่งเสียงเรียบมือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมใส่อยู่ออกและโยนมันทิ้งลงพื้นไปเกรซมองเสื้อเชิ้ตบนพื้นก่อนจะปรายตาขึ้นไปมองหน้าอกแกร่งขาวเนียนมัดกล้ามเรียงตัวสวยงามบอกให้รู้ว่าเขารักสุขภาพและดูแลตัวเองดีแค่ไหน แต่นั้นก็ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมานั่งชื่นชมเขา เธอร่นตัวขยับหนี้คนตัวสูง พรึบ! อ๊ะ! ร่างบางลุกออกจากโซฟาตั้งท่าจะวิ่งหนีแต่เขาที่ไวกว่าจับเข้าที่แขนเรียวกระชากเธอเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับอกแกร่งอย่างแรง
“จะไปไหน…?” ใบหน้าหล่อก้มลงไปกระซิบถามที่ข้างหูลมหายใจ
