1 ชั่วโมงต่อมา…
ภายในรถสปอร์ตอึมครึมราวกับลมฟ้าอากาศก่อนฝนตกมันเงียบจนพาให้คนที่โดยสารมาด้วยขนลุกอยู่ตลอดความเงียบทำให้เกรซได้ยินเสียงคนขับกัดฟัน กร๊อด!! เส้นทางด้านหน้าก็มืดจนพาใจสั่นเขาขับรถออกนอกเส้นทางไปไหนเกรซไม่กล้าเอ่ยถาม มือเรียวทั้งสองข้างวางไว้บนตักจับกันไว้แน่นจนชื้นเหงื่อ…
“เป็นอะไรกับมัน..?” ทว่าจู่ ๆ เวหาก็เอ่ยถามเธอขึ้นเสียงของเขาแข็งกร้าว ห้วน ๆ ดูไม่หน้าฟังอย่างเช่นทุกครั้งแต่ครั้งนี้มันแฝงเอาไว้ด้วยความไม่พอใจมากมายจนเกรซรู้สึกได้
“คนรู้จักค่ะ” เธอควบคุมเสียงไม่ให้สั่นแต่มันก็ยังไม่เนียนอยู่
“คนรู้จักหรือเย็ดกันแล้ว” เขาสบถคำพูดหยาบคายที่มันฟังไม่ถูกจริตเธอเอาซะเลย
”แล้วแต่คุณจะคิดค่ะ“ ในเมื่อเขาไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดก็คงต้องปล่อยให้เขาคิดไปจะคิดว่าอะไรเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เอี๊ยด!!! เวหาหักพวงมาลัยรถเข้าไปจอดในซอยเปลี่ยว อ๊ะ! เขากระชากร่างบางให้หันหน้ามาสบ
