เนมมองร่างเล็กที่ค่อยๆ ขยับตัวในอ้อมแขน ใบหน้าหวานยังแดงระเรื่อจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
เขายกมือขึ้นลูบผมนุ่มอย่างอ่อนโยน แล้วถามยัยตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนเขา
“กลับบ้านกันเลยมั๊ย หนูจะได้พกผ่อน”
เฌอเงยหน้าขึ้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แววตาคมกริบของเนมยกยิ้มขึ้นทันที เขากดปลายจมูกแตะขมับเธอแล้วกระซิบอย่างเจ้าเล่ห์
“งั้นคืนนี้ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร ถ้าหนูเป็นเด็กดี” หัวใจเฌอสะดุดกึก ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาแทบในทันที
“พี่เนม!!” เสียงหวานโวยขึ้นแต่ไรเรี่ยวแรงจะเถียงต่อ เนมหัวเราะเบาๆ พลางกระชับกอดเธอแน่นขึ้น
ไม่นานประตูบานใหญ่ของห้องทำงานส่วนตัวเนมถูกเปิดออก ร่างสูงในเสื้อกาวน์สีขาวเดินนำออกมาอย่างสง่างาม
เฌอก้าวตามออกมาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มือใหญ่ยังโอบเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวใครจะแย่งไปได้
เสียงพูดคุยของพนักงานบนชั้นนั้นเงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะกลายเป็นสายตาหลายคู่ท
