หลังงานเลี้ยงที่ครึกครื้นยาวนานจนเกือบเที่ยงคืน แขกทยอยกลับ เหลือเพียงเสียงหัวเราะของเพื่อนเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าบ่าวที่ยังคงดื่มส่งท้ายกันอยู่ เฌอเองก็ไม่ต่างกัน แก้มแดงจัดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาเป็นประกายใสๆ ของคนเมาอารมณ์ดี
“พี่เนมมม..ขอแก้วสุดท้าย ชนกับยัยพลอยยัยมีนก่อนนะคะ” เสียงเฌอยานลากยาว หันมายิ้มกว้าง ตากลมใสเป็นประกายราวกับเด็กๆ เนมยืนพิงเสา มองภาพนั้นด้วยสายตาคมที่แทบอดทนไม่ไหว เขาสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง แต่เมื่อเห็นเจ้าสาวตัวเล็กหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกับเพื่อนต่อหน้าทุกคน ความหวงก็พุ่งขึ้นมาทันที
“พอแล้ว...หนูเมามากแล้วเฌอ” เนมก้าวเข้าไปคว้าเอวบางรั้งเข้ามาชิดอก เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“มะ…ไม่มากสักหน่อย” เธอหัวเราะคิกคัก หน้าซุกลงกับอกเขาโดยไม่รู้ตัว
“เฌอยังไหวอยู่เลยค่ะ”
เนมกลอกตา หัวเราะในลำคออย่างข่มอารมณ์หงุดหงิดปนเอ็นดู มือใหญ่ประคองเธอแน่นขึ้น
