ความเงียบยังคงปกคลุมห้องพักผู้ป่วยอยู่ชั่วอึดใจ ทุกสายตายังคงจับจ้องไปที่เฌอ หญิงสาวร่างเล็กที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย
เจนยังแสร้งทำสะอื้นเบาๆ แต่สายตาเต็มไปด้วยเล่ห์ร้าย และในเวลานั้นเสียงของเฌอดังชัดขึ้นในความเงียบ
“คุณเจน!..ฉันจะให้โอกาสคุณพูดใหม่อีกครั้ง ถ้าคุณยังไม่หยุดกล่าวหาฉัน ระวังคุณจะไม่มีที่ยืนนะคะ” เฌอก้าวเท้าเข้ามาเล็กน้อย ให้ระยะห่างจากเตียงพอสมควร ดวงตากลมจ้องเจนไม่กระพริบ คุณแน่ใจนะคะ ว่าฉันเป็นคนผลักคุณลงจากเตียง
“ฉันยืนห่างจากเตียงคุณเป็นเมตร ถ้าฉันพลักคุณลงจากเตียงจริงๆ มือฉันคงยาวมากซินะคะ?” เฌอยกคิ้วสูง ยืนนิ่งแต่แววตาคมกริบ
“ก็เพราะเธอหึงไง ถึงได้ทำแบบนี้!” เจนชะงักไปนิด แต่ยังไม่ยอมแพ้
“หึง? ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรต่ำๆ แบบนั้น” เฌอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าใกล้อีก
พร้อมสูดหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น
