เยว่ชิงก้าวเดินด้วยท่าทีสง่างามและมั่นคงก้าวเดินออกจากตำหนักนางเห็นทหารของแคว้นหยางเต็มพระราชวังแคว้นอวี้ พวกเขามองนางราวกับนางเป็นคนแปลกประหลาด และชื่นชมในความงามภายในใจ เพราะรู้ว่านางต้องเป็นฟูเหรินของแคว้นหยาง
แต่ทว่าภายในใจของเยว่ชิงกลับอยากกรีดร้องที่นางดื้อดึงที่ไม่ยอมข้อเสนอตั้งแต่แรก ทำให้เหตุการณ์บานปลายถึงตอนนี้
นางขึ้นบันไดหน้าท้องพระโรงมีจำนวนห้าสิบสองขั้น จนกระทั่งเข้ามาภายในท้องพระโรงว่าราชการของแคว้นอวี้ เหล่าขุนนางต่างถวายบังคมก้มหัวให้นางด้วยเป็นกงจู่ของแคว้นอวี้ นางเดินมาสุดปลายทางเห็นว่าตรงข้างหน้าคือเยว่หัว หลี่ซีซี ยังมีไท่จื่อและเหล่าหวางเย่และกงจู่อยู่พร้อมเพรียงกันด้วยโดนจับมาอยู่รวมกันในท้องพระโรงแห่งนี้ แต่ทว่าเยว่ชิงกลับเห็นว่า
“อาฉี” เยว่ชิงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบจะกลืนลงไปในลำคอ สีหน้าของนางซีดเซียวราวกับจับไข้เมื่อเห็นใบหน้าของฮัวมู่ฉี ผู้ชายที่นางได้
