“เอ้า ไหนคุณบอกไม่หิวคะ คุณมาแย่งหนูทำไม”
ลี่หยางไม่สนใจเฟรญ่าพร้อมกับนั่งลงข้างๆหญิงสาวแล้วดึงช้อนจากมือของเฟรญ่ามาแล้วตักอาหารที่อยู่ในชามเข้าปากแต่ความเผ็ดทำให้สำลักออกมา
“แค่กๆๆๆ เผ็ด”
“น้ำค่ะ” ลี่หยางหยิบน้ำขึ้นมาดื่มจนหมดแล้วถึงแม้ว่ารสชาติจะเผ็ดแต่รสชาติอาหารนั้นอร่อยถูกใจเขามาก เขากำลังทำตัวเหมือนเด็กเพราะเขาเป็นคนสุดท้ายที่ได้ชิมฝีมือของเฟรญ่า
“ข้าวค่ะ ถ้าเผ็ดกินไข่เจียวก็ได้นะคะ” เฟรญ่ายื่นข้าวให้ลี่หยางเธอไม่เข้าใจกับการกระทำของเขาสักเท่าไร
“อันนี้เรียกว่าอะไร?”
“ต้มยำกุ้งค่ะ ส่วนอันนี้เรียกส้มตำพอกินได้ไหมคะ”
“อืม ก็พอได้” ลี่หยางตักข้าวไม่ปากและกินไม่พูดไม่จากับหญิงสาวแม้จะเผ็ดแต่ชายหนุ่มก็สู้จนกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะหมดเกลี้ยงจนไม่เหลืออะไร
“น้ำส้มค่ะ ช่วยลดอาการเผ็ดได้” เฟรญ่าที่เห็นลี่หยางมีอาการเผ็ดจึงไปหยิบน้ำส้มคั้นมาให้ดื่ม
“ขอบใจมาก”
“วันนี้หนูจะไปเที่ยวกับเพ
