บทที่ 6 หนี

เฟรญ่าตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้าเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืนขอบตาก็ร้อนเผาเหมือนน้ำตาจะไหลลงมาให้ได้เมื่อห้ามน้ำตาไว้ไม่รู้จึงร้องไห้ออกมา “ร้องทำไม!” “ฮึก! เปล่าคุณออกไปได้แล้ว” ลี่หยางที่เริ่มอารมณ์ร้อนขึ้นมาอีกครั้งเพราะคิดว่าเฟรญ่ารังเกียจเขาในโลกนี้มีแต่ผู้หญิงที่อยากนอนกับเขาแต่มีแค่หญิงสาวตรงหน้าที่ทำท่าทางรังเกียจเขา “เออ ที่ฉันถามฉันไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอกอย่าสำคัญตัวเองไป” “เดี๋ยวค่ะ” ลี่หยางจึงหยุดที่ปลายเตียงคิดดีใจที่หญิงสาวจะรั้งเขาไว้แต่ต้องหุบยิ้มลงเพราะประโยคที่หญิงสาวพูดออกมา “ขอยาคุมฉุกเฉินให้หนูด้วยค่ะ หนูไม่อยากท้อง” หญิงสาวพูดออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะโมโหขึ้นมาอีก “เมื่อคืนที่ฉันแตกในฉันใส่ถุงไม่ทันไม่ได้พิศวาสอะไรเธอเลยสักนิดจำเอาไว้ด้วย” เมื่อหญิงสาวบอกว่าไม่อยากท้องกับเขาทำให้ลี่หยางยิ่งเสียหน้าจึงพ้นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจออกมา “ค่ะ หนูจะจำไว้” แอด! ปัง! เมื่อลี่หยางออกไปแล้วเฟรญ่าจึงร้องไห้ออกมาทำไมหญิงสาวถึงเจอคนใจร้ายแบบลี่หยางโลกใบนี้ยังโหดร้ายกับเธอไม่พออีกเหรอ เมื่อตั้งสติได้จึงจะลุกไปอาบน้ำแต่ต้องหยุดเพราะความแสบและที่บริเวณใจกลางความเป็นสาว “ฮึก!” “โถ่โว๊ยยยย” ลี่หยางกำลังนั่งหน้าเครียดเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนั้นแต่หญิงสาวกับท้าทายเขาก่อน จึงสั่งให้ลูกออกออกไปซื้อของตามที่เฟรญ่าต้องการ เมื่อกินข้าวทานยาเสร็จเฟรญ่าจึงออกมาเดินเล่นตรงสะพานแถวชายหาดหญิงสาวเหม่อลอยออกไปมองยังท้องทะเลกว้างคิดถึงเพื่อนคิดถึงที่ทำงานหากจะคิดถึงแม่ก็ใช่ แต่คนเป็นแม่คงไม่ได้คิดถึงเธอ “อยากหนีก็ต้องว่ายน้ำข้ามเกาะไป!” “คุณ! หนูอยากอยู่คนเดียวค่ะ” เฟรญ่าไม่สนใจคำพูดของลี่หยางแล้วหันหลังไม่ยอมพูดคุยกับลี่หยางจนชายหนุ่มนึกโมโหขึ้นมากระชากแขนของเฟรญ่าเข้าหาตัว “โอ๊ยยย หนูเจ็บนะ” “เออ เจ็บจะได้จำเป็นอะไรแค่เสียตัวให้ฉันมันหมดอาลัยตายอยากขนาดเลยหรือไงมีฉันเป็นผัวมันเป็นยังไง!” “คุณลี่หยางหนูไม่มีผัว! อีกอย่างหนูจะหนีไปจากคุณ” “อยากหนีใช่ไหมกระโดดลงไปสิ จะได้หนีพ้น” ลี่หยางท้าทายให้เหรญ่ากระโดดสะพานลงไปด้วยความโมโหอยากจะหนีไปจากเขานักมีแต่ความตายเท่านั้นที่จะพรากเธอไปจากเขาได้ เฟรญ่าร้องไห้ออกมาอีกรอบเพราะใต้ผืนน้ำทะเลที่นิ่งสงบคงจะลึกน่าดูหากโดดลงไปชีวิตเธอคงไม่รอดไปเจอหน้าคนที่เธอรักแต่หากอยู่กับเขาก็คงจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต “เธอตายเมื่อไรฉันถึงจะปล่อย!” ลี่หยางพูดจบจึงหันหลังเตรียมตัวจะเดินกลับเขากำลังจะควบคุมสติตัวเองไว้ไม่ได้เขาต้องรีบออกไปจากตรงนี้เพราะกลัวจะเผลอพูดคำไม่ได้ใส่เฟรญ่าอีกเขากำลังจะแพ้น้ำตาเธอ แต่ทุกอย่างต้องทำให้เขาหยุดชะงัก ตู้มมมม เสียงน้ำแตกกระจายทำให้ลี่หยางรีบหันไปมองทำให้หัวใจของเขาเกือบหยุดเต้นเฟรญ่ากระโดดลงไป หัวใจของเขาเหมือนกำลังจะแตกสลายทันที “เฟรญ่า! ยัยเด็กโง่ทำไมทำแบบนี้” “เจ้านายครับ!” ตู้มมมมม! ชายหนุ่มกระโดดลงไปเพื่อไปช่วยเฟรญ่าตามด้วยลูกน้องที่กระโดดลงไปเพื่อช่วยลี่หยาง "เฟรญ่าอย่าเป็นอะไรนะ" ใต้ฝืนน้ำที่เย็นความจำสุดท้ายของเฟรญ่าคือได้กอดพ่อกับแม่ก่อนสติจะเลื่อนรางแล้วเห็นเหมือนคนกำลังจะดึงแขนเธอขึ้นไปจากน้ำแล้วสติก็ดับวูบไป “เฟรญ่าฟื้นสิ! ห้ามเป็นอะไรนะ” ลี่หยางพยายามผายปอดให้หญิงสาวและทำงานปั๊มหัวใจของเฟรญ่าจนหญิงสาวลำสักน้ำออกมาชายหนุ่มจึงใจชื้นขึ้นมาและพยายามจะอุ้มหญิงสาวด้วยความเมื่อยล้าของร่างกายทำให้ชายหนุ่มทุลักทุเลพอสมควร “ให้ผมอุ้มดีกว่าครับ” “ไม่ต้อง ตามหมอมาก็พอ” อาเธอร์ที่อาสาจะอุ้มเฟรญ่าให้แต่คนขี้หวงมีหรือที่จะให้คนอื่นมาแตะตัวหญิงสาวถึงแขนจะล้าแค่ไหนแต่เขาก็ต้องพาเฟรญ่ากลับไปถึงบ้านให้ได้ “ไม่มีหมอผู้หญิงหรือไง!” ลี่หยางพูดขึ้นมาเพราะตอนนี้หมอกำลังตรวจอาการของเฟรญ่าอยู่แล้วไล่ให้ทุกคนออกมา “คุณหมอไม่มีว่างเลยครับ” ลี่หยางไม่ชอบใจนักจึงเปิดประตูเข้าไปทั้งที่หมอยังดูอาการไม่เสร็จแล้วยืนจ้องเขม็งเมื่อหมอจับมือหนักสุดคือเหมือนกำลังจะยืนไปจับหน้าอก “นั้นคุณหมอจะทำอะไร!” “หมอกำลังจะฟังเสียงหัวใจคนไข้ครับ” คุณหมอหนุ่มจึงต้องรีบตรวจดูอาการเพราะดูท่าเจ้าของบ้านคงอยากจะไล่เขาแล้ว ลี่หยางยืนกอดอกมองคุณหมอไม่ยอมกะพริบตาดีที่ยังมีพยาบาลมาด้วยเขาจึงเบาใจแต่ก็ไม่ใจเพื่อแอบดูเนื้อตัวของเฟรญ่าจะทำยังไงยิ่งเฟรญ่าเป็นคนสวยน่ารักคงไม่แปลกที่จะมีหนุ่มๆเข้าหา “ทุกอย่างไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับเดี๋ยวหมอจ่ายยาให้นะครับกลางคืนอาจจะมีไข้ขึ้นเล็กน้อย” “ไป๋ซ่านส่งหมอด้วย!” “ครับผม” เมื่อหมอจัดยาเสร็จไป๋ซ่านต้องรีบไปส่งหมอหนุ่มคนอะไรหึงแม้กระทั่งหมอ เมื่อทุกคนออกไปแล้วลี่หยางจึงนั่งกุมมือของเฟรญ่าเขาอยากจะขอโทษหญิงสาวที่พูดไม่ดีใส่ เขาตัดสินใจแล้วที่จะพาเฟรญ่ากลับบ้านแต่เขาจะไม่ปล่อยหญิงสาวไปไหน “พรุ่งนี้ถ้าเฟรญ่าตื่นแล้วไปส่งเธอกลับบ้านด้วย ฉันจะบินไปดูงานด่วนที่ต่างประเทศ” “ครับให้ผมเตรียมตัวเลยไหมครับ” “อืม” ลี่หยางนั่งมองไปยังท้องทะเลกว้างแค่คิดว่าจะต้องห่างหญิงสาวเขาก็แทบจะไม่อยากไปไหน ที่เขาพาเฟรญ่ากลับบ้านไม่ได้แปลว่าเขาจะปล่อยมือชายหนุ่มหยิบสร้อยคอของเฟรญ่าขึ้นมาก่อนจะวางไว้บนตัวเตียงแล้วจุมพิตที่หน้าผากมนก่อนจะเดินทางไปทำงาน เฟรญ่าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าทุกอย่างในบ้านดูเงียบสงบพร้อมกระเป๋าพาสปอร์ตและโทรศัพท์ของหญิงสาวที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและสร้อยคอที่เหมือนจะหายไป “สร้อยมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง” เฟรญ่าแปลกใจเพราะจำได้ว่าสร้อยเส้นนี้หายไปตอนที่หญิงสาวไปเที่ยวไนต์คลับหรือว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นโจวลี่หยาง ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณเฟรญ่าคะ ทานข้าวค่ะเดี๋ยวจะได้กลับบ้านแล้ว” “กลับบ้านเหรอ?” “ใช่ค่ะเจ้านายให้ไปส่งคุณกลับบ้าน” หญิงสาวจะถามว่าชายหนุ่มไปไหนแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามจึงอาบน้ำแต่งตัวเก็บของลงมาเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยลูกน้องจึงพาเฟรญ่าขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อบินออกจากเกาะ หญิงสาวมองเกาะและบ้านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก “ลาก่อนนะคะคุณลี่หยาง” เฟรญ่ากลับมาที่หอพักหนึ่งสัปดาห์ที่เธอหายตัวไปเพื่อนๆคงจะเป็นห่วงเธอน่าดู “เฟรญ่าใช่ไหม เฟรญ่าจริงๆด้วยไปไหนมา” “ต้นหลิว! คือเราไปทำงานมานะแล้วมือถือพัง” หญิงสาวหาข้อแก้ตัวเพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเธอถูกจับตัวไป “อีกสองวันก็เป็นวันเกิดซันจะจัดที่ไนต์คลับ” “ทำไมต้องที่ไนต์คลับด้วย” “อย่ามัวแต่ทำงานเลย เราต้องออกไปใช้ชีวิตบ้าง” เมื่อนัดแนะกันเสร็จแล้วเฟรญ่าจึงขอตัวขึ้นมาพักก่อนโชคดีที่ต้นหลิวไม่ซักถามเรื่องที่เธอหายตัวไป เฟรญ่ากำลังนอนอยู่แต่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นชั่งใจอยู่ว่าจะรับหรือไม่รับหรืออาจจะเป็นเบอร์สำนักข่าวก็ได้ “ฮัลโหล เฟรญ่าพูดค่ะ” “…” “ได้ยินหรือเปล่าคะ ใครคะ?” “...” “ถ้าไม่พูดขอวางแล้วนะคะ” เฟรญ่าวางสายเมื่อปลายสายไม่ยอมพูดหรือจะเป็นพวกมิจฉาชีพโทรมากวน “โทรมาแล้วก็ไม่พูด” ลี่หยางดึงโทรศัพท์ออกจากหูเมื่อเฟรญ่าวางสายไปแค่ได้ยินเสียงหวานๆเขาก็ดีใจแล้ว ที่เขาไม่พูดเพราะกลัวว่าหากหญิงสาวรู้ว่าเป็นเขาคงจะรีบวางสายหนี “อีกสองวันฉันจะกลับไป” กลับไปของเขาคือกลับไปทวงของที่เป็นของเขาต่างหากชายหนุ่มให้ลูกน้องตามเฝ้าหญิงสาวไม่ห่างและรายงานเขาตลอดเวลาว่าหญิงสาวออกไปไหนกับใคร “ไอ้เหี้_มันคือใคร?” ลี่หยางเลื่อนไปเจอรูปที่เฟรญ่าอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งทั้งสองกำลังขึ้นรถโดยสารประจำทางพร้อมกันและดูเหมือนจะรู้จักกันมานาน “เพื่อนคุณเฟรญ่าครับ” “ตามไปห้ามให้คลาดสายตา” “ครับผม” อาเธอร์คิดในใจ ‘หวงขนาดนั้นไม่ตามเฝ้าเองเลย’ แต่ไม่ได้พูดออกมา ลี่หยางหงุดหงิดไม่น้อยห่างจากเขาไม่นานก็มีผู้ชายมีรุมรอให้เขาเสร็จงานเมื่อไรเขาจะไปจัดการผู้ชายเหล่านั้นเอง “ผู้ชายรุมหน้ารุมหลัง พวกโง่ผู้หญิงเขามีผัวแล้ว” ชายหนุ่มสรุปเองเสร็จสรรพว่าเฟรญ่าคือเมียของเขา เขาอยากให้หญิงสาวเป็นเมียก็ต้องเป็นเขาไม่ได้บังคับแต่จะยัดเยียดให้เลย “เจ้านายว่าอะไรนะครับ” อาเธอที่เห็นเจ้านายพูดคิดว่าพูดกับเขาคนอะไรพูดเองเออเองทุกอย่างเขาเหมือนจะสงสารเฟรญ่าแล้วที่มาเจอคนแบบลี่หยาง “เสือกจริง ฉันไม่ได้พูดกับนายออกไปได้แล้วรีบเคลียร์งานด้วยฉันจะรีบกลับ” “หวงขนาดเลยเหรอครับ” “ออกไปแล้ว!” อาเธอร์จึงออกไปก่อนที่เขาจะถูกเจ้านายด่าไปมากกว่านี้ตำแหน่งนายหญิงคงจะเป็นเฟรญ่าแน่ๆคงจะเป็นใครไปไม่ได้ ลี่หยางเลื่อนดูภาพที่ลูกน้องส่งมาจึงอมยิ้มที่เห็นหญิงสาวยิ้มออกมาได้ “กลับไปฉันจะให้เลี้ยงหมาสักสองตัวเลย” ลี่หยางเห็นรูปที่เฟรญ่ากำลังให้อาหารกับหมาจรจัดข้างทางยิ่งมองหญิงสาวชายหนุ่มเหมือนกำลังโดนมนต์สะกด