โจวลี่หยางพาเฟรญ่ากลับมาที่เพนท์เฮ้าส์ของชายหนุ่มด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นจึงคิดจะลงโทษหญิงสาวที่กล้ามาท้าทายกับคนอย่างโจวลี่หยาง
“ปล่อยหนูนะ ไม่ต้องอุ้มหนูเดินเองได้” เฟรญ่าจึงเดินตามชายหนุ่มไปเพราะครั้งแรกเขาเหมือนจะอุ้มแต่เธอก็ปฏิเสธ
“พูดง่ายๆ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”
ชายหนุ่มจึงเดินนำเฟรญ่าเพื่อพาขึ้นมายังบนสุดของเพนท์เฮ้าส์ซึ่งเป็นของเขาทั้งหมดปกติเขาไม่ค่อยมาค้างคืนที่นี่นอกจากจะกลับดึกๆถึงจะค้างคืน
“อื้ออ!”
ไม่ทันที่จะเดินพ้นประตูลี่หยางจึงกระชากเฟรญ่าเข้าหาตัวและจับล็อกท้ายทอยไว้ก่อนจะจูบไปที่ปากของหญิงสาวอย่างเร่าร้อนชายหนุ่มจึงค่อยๆผลักหญิงสาวไปพิงกับผนังของห้อง
“ปะ..ปล่อยหนู ไม่เอาแบบนี้”
“ทำโทษเด็กดื้อไงวันหลังจะได้จำว่าห้ามไปอ่อยผู้ชายที่ไหนอีก”
“คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับหนูแบบนี้”
“เป็นผัว! ทำไมจะ Yes เมียไม่ได้ หุบปากเฟรญ่าแล้วนอนอ้าขาให้ฉันดีๆ” ลี่หยางจึงก้มมาจูบปิดปากหญิงสา
