ควินปรายตามองเขาทีหนึ่งใต้หน้ากาก รู้ทันความคิดลูกน้องจนต้องเบือนหน้าเล็กน้อย
เพราะเขา…เขินจริงๆ
“ไปได้แล้ว เดี๋ยวเธอตื่นมาเจอนาย จะแย่”
เขาพูดเสียงเรียบ แต่หูแดงจนธีระแทบขำ
“ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้ครับ!”
ธีระเดินออกไปอย่างไว แต่ยังอมยิ้มขำไม่หยุด
ทิ้งให้เจ้านายนั่งลูบผมชีวา ที่หลับอยู่บนตักอย่างอ่อนโยน ในห้องที่เงียบ… แต่เต็มไปด้วยความรักที่ไม่ต้องพูดก็รู้สึกได้ทุกลมหายใจ
ธีระก้าวออกจากลิฟต์ มายังล็อบบี้ชั้นล่างอย่างเงียบๆ ยังคงกลั้นยิ้มจากภาพหวานเลี่ยนที่เห็นเมื่อครู่ไม่หาย
แต่พอลิฟต์ปิดลง...
เขาก็ต้องชะงักทันที เมื่อเจอกับ อารุม ที่กำลังเดินเร็วๆ เข้ามาหาด้วยสีหน้าตึงเครียด
“พี่ธีระ! ผมมีเรื่องต้องรายงานเสี่ยด่วน”
ยังไม่ทันพูดจบ ธีระเพียงปรายตามองเขาแบบนิ่งๆ
ไม่พูด ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้า
ท่าทางนั้นทำให้อารุมถึงกับหน้าเหวอ ยิ่งเขารีบวิ่งเข้ามาใกล้เท่าไหร่ ธีระก็ยิ่งทำเหมือน
