เขาเดินมาหยุดตรงหน้า ยืนสูงค้ำแสงแดดยามบ่ายแก่ จนเงาของเขาบังตัวเธอทั้งหมด เหมือนเขาจะปกป้องเธอ แต่ในใจเธอ… มันเหมือนเงาของเขากำลังบดขยี้หัวใจที่แตกอยู่แล้ว
ควินยื่นมือใหญ่เข้ามา มือที่เธอเคยจับด้วยหัวใจแอบรัก แต่วันนี้เธอจับด้วยหัวใจที่สั่นไหวด้วยความเจ็บ
เสียงทุ้มของเขานุ่มลงโดยอัตโนมัติ
“ไปกันเถอะ”
แค่สองคำ แต่ชีวากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล้มลงไปอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจ กดอารมณ์ทั้งหมดไว้แน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในตาคู่นั้น สงบ เหมือนเดิม แต่ลึกๆ เต็มไปด้วยคำถามและความแค้นที่แทบทำลายเธอจากข้างใน
ทว่าควิน… ไม่เห็น เขามองเห็นแค่คนรักที่ดูเหนื่อยนิดๆ ชีวาค่อยๆ ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสมือใหญ่ของเขา อุ่นเหมือนเดิม แต่มือของเธอเย็นจนเขาขมวดคิ้ว
“มือเย็นไปหน่อยนะ”
เขาพึมพำเหมือนห่วง
แต่เธอแค่ฝืนยิ้ม
“ค่ะ…”
เธอลุกขึ้น เดินตามเขาไปช้าๆ เหมือนผู้หญิงที่ไว้ใจเขา ทั้งที่ในใจ… เธอ
