ดนัยเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กๆ ของอมยิ้มเบาๆ ก่อนประตูรถจะเปิดออก
ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหนักใจ แม้เขาจะเข้มแข็งแค่ไหน แต่วันนี้…เด็กคนนี้เจ็บช้ำเกินกว่าอายุของเธอจะรับไหว
“อมยิ้ม…”
เขาก้มลงให้ระดับสายตาเท่ากัน
“เรื่องวันนี้…อมยิ้มต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนะครับ ไม่ต้องเล่าอะไรให้คุณย่าฟัง เดี๋ยวคุณย่าจะเป็นห่วง เอาแค่ว่า…ไปเรียนตามปกติ เข้าใจไหมครับ”
เด็กหญิงเม้มปากเล็กๆ เธอเชื่อฟังผู้ใหญ่เสมอ
และยิ่งกว่าใคร เธอรักคุณย่า และคุณน้าชีวาที่คอยดูแลตั้งแต่เล็กจนโต
เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำ…ว่า “พ่อ” ของเธอจากเธอไปแล้วแบบไม่มีวันกลับ ไม่มีใครบอก ไม่มีใครอยากให้รู้ และในหัวใจใสๆ ของเด็กคนหนึ่ง โลกยังหมุนไปเหมือนเดิม
เพียงแต่…วันนี้มืดกว่าวันอื่นมาก
ชีวาก้มหน้าลงแนบแก้มกับศีรษะเล็กๆ ของหลานสาว อ้อมกอดนั้นแน่น… เหมือนกำลังปกป้องสิ่งสุดท้ายที่เธอยังยืนหยัดปกป้องได้ มือของอมยิ้มกำเสื้อเธอแน่น
