อารุมชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมของเขานิ่งสนิท แต่ลึกๆ กลับแฝงความหนักใจบางอย่างที่เก็บซ่อนมาหลายวัน
เขายกมือไหว้คุณย่าเบาๆ
“สวัสดีครับคุณท่าน… ผมมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณท่านครับ”
น้ำเสียงนั้นเรียบ แต่มีความตึงเครียดชนิดที่คนฟังสัมผัสได้ทันทีว่า ไม่ใช่เรื่องเล็ก
คุณย่าชำเลืองมองเขานาน วินาทีหนึ่งแววตาท่านเปลี่ยน… เหมือนจับได้ว่าความจริงบางอย่างกำลังจะหลุดลอดออกมา
ท่านเรียกองุ่นเบาๆ
“องุ่น… พาอมยิ้มออกไปเล่นข้างนอกสักครู่ ย่ามีเรื่องต้องคุยกับเขา”
อมยิ้มทำปากยื่นนิดๆ แต่ก็ยอมลุกเดินตามแม่บ้านไปแบบว่าง่าย
"อมยิ้มไปวิ่งเล่นข้างนอกนะคะคุณย่า"
อารุมยืนเงียบจนประตูห้องนั่งเล่นปิดลงสนิท
เหลือเพียงเขา… กับคุณย่า
ลมอุ่นจากพัดลมเพดานพัดแผ่วเบา แต่บรรยากาศกลับเย็นวาบ เหมือนกำลังเดินบนเส้นเชือกเส้นบาง
คุณย่ามองอารุมตรงๆ
“หลานฉันอยู่ไหน?”
อารุมเม้มปากแน่น เหมือนคำถามนี้คือสิ่งที่เขากลัวที่ส
