หลายวันต่อมา
รถสปอร์ตสีแดงเพลิงจอดเทียบหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลนานาชาติชื่อดัง ธนบดีลงจากรถพร้อมกับเด็กชายร่างกลมวัยห้าขวบที่กำลังสะพายเป้ใบเล็กสีฟ้าสดใส
“เดินดีๆ สิครับธรณ์” เขาก้มลงจัดปกเสื้อให้หลานชาย น้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับท่าทีเจ้าเล่ห์ยามอยู่กับคนอื่น น้องธรณ์ยิ้มตาหยี กุมมือคุณอาของตนแน่น
“ขอบคุณครับอาธีม พรุ่งนี้มาส่งผมอีกนะครับ รถของอาธีมเท่มากเลย”
“ชอบก็บอกให้พ่อซื้อสักคันสิ พ่อเรามีเงินเยอะกว่าอาหลายเท่าเลยนะ” ธนบดีหัวเราะเบาๆ เอามือขยี้ผมหลานชายด้วยความเอ็นดู
“จริงเหรอครับ งั้นผมจะลองไปขอคุณพ่อดู”
“ดีมาก แล้วอย่าบอกว่าอาเป็นคนพูดล่ะ เดี๋ยวอาจจะโดนดุเอา”
ขณะพูดกับหลานชาย ดวงตาคมก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังช่วยเด็กๆ จัดรองเท้าหน้าห้องเรียน ชุดนักศึกษาฝึกงานเรียบร้อย ผมยาวรวบตึง และแว่นตากรอบกลมที่เขาจำได้ติดตา นั่นมัน...อินทิรา
มุมปากชายหนุ่มยกขึ้นโดยอัตโนมัติ บังเอิ
