เสียงหัวเราะสดใสของเด็กชายตัวน้อยดังอยู่ทั่วห้องนั่งเล่น เมื่อเธียรทรรศน์อุ้มลูกชายเข้ามาในบ้านหลังกลับจากโรงเรียน ภีมพิมลเดินตามเข้ามาเงียบๆ พลางยกมือปิดประตูเบาๆ เธอเฝ้ามองภาพพ่อลูกที่หยอกล้อกันด้วยแววตาที่ซับซ้อน มีทั้งความอบอุ่น ความคิดถึง และความปวดร้าวแทรกอยู่ในนั้น
“คุณแม่ครับ วันนี้คุณครูให้วาดรูปสัตว์เลี้ยงของผมด้วยนะ คุณแม่ดูสิ ผมวาดลัคกี้เหมือนมั้ยครับ” เด็กชายรีบวิ่งเอากระดาษที่ยับไปเล็กน้อยจากกระเป๋านักเรียนมายื่นให้เธอดู
ภีมพิมลย่อตัวลงรับกระดาษมา มองรูปวาดเส้นโค้งงอที่พยายามจะให้มันเป็นสุนัขตัวโปรดของลูก
“เก่งจังเลยลูก วาดได้สวยมากเลยนะ เหมือนลัคกี้สุดๆ เลยครับ” เธอเอ่ยปากชมและนั่นก็ทำให้เขายิ้มกว้าง
เธียรทรรศน์ยืนมองภาพนั้นจากมุมหนึ่งของห้อง แววตาของเขาอ่อนลงกว่าทุกทีเหมือนกำลังซึมซับภาพครอบครัวตรงหน้าไว้ในใจ แต่ในใจภีมพิมลกลับมีบางอย่างเหมือนถูกกดทับ...ภาพแบบนี้มันไม่
