ช่วงหลายวันมานี้อัญญารู้สึกแปลกกว่าปกติบางวันตื่นมาแล้วเวียนหัวบางมื้ออยู่ดีๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้แม้จะยังไม่ได้กินอะไรเลย ความเหนื่อยล้าที่เคยคิดว่าเกิดจากการพักผ่อนไม่พอกลับไม่หายไปเสียทีทั้งที่เธอก็พยายามดูแลตัวเองอย่างดี
จนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่เธอยืนอยู่หน้ากระจก เตรียมจะออกไปซื้อของในตลาด
ภาพสะท้อนของตัวเองในเงากระจกกลับเบลออย่างกะทันหันแล้วทุกอย่างก็มืดลงเพียงชั่วพริบตา
เธอหน้ามืดและนั่นก็เป็นจุดที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินเข้าไปโรงพยาบาลในวันถัดมา
“น่าจะเป็นแค่โลหิตจางหรือไม่ก็พักผ่อนไม่พอ” เธอบอกตัวเองเบาๆ ขณะนั่งรอผลตรวจแต่ในใจกลับไม่สงบเอาเสียเลย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความกังวลเริ่มเกาะกินทุกความคิดจนกระทั่งคุณหมอเดินกลับเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ และรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างคนกำลังจะบอกข่าวบางอย่าง
“คุณอริญดา คนไข้ตั้งครรภ์ได้ประมาณหกสัปดาห์แล้วนะคะหมอยินดีด้วย”
เธอชะงักเหมือนสมอง
