ผ่านมาแล้วกว่าสองเดือน นับตั้งแต่วันนั้นวันที่เขากับสกายปะทะกันกลางบ้าน วันที่เธอปิดประตูใส่หน้าทั้งคู่ ไลอ้อนไม่เคยหายไปเลย เขามาทุกวันแทบไม่ขาด
เช้า สาย บ่าย หรือค่ำ เธอไม่มีทางรู้ได้ว่าเขาจะโผล่มาเมื่อไหร่ แต่ไม่ว่าเวลาไหนเขาก็มักจะมายืนอยู่หน้าประตูบ้านเธอเสมอ พร้อมกล่องข้าวของใช้เด็ก หรือบางทีก็แค่ยืนถือดอกไม้แล้วเงียบๆ
อัญญาเองก็ไม่ได้ผลักไสเขาออกไป ไม่เหมือนครั้งก่อนเธอเปิดประตูให้เขาเข้ามาทุกครั้ง ยอมให้เขาได้เห็นหน้าลูก ยอมให้เขานั่งเงียบๆ อยู่ตรงโซฟาในขณะที่เธอให้นมลูกหรือซักผ้า แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือเธอไม่ได้ยอมให้เขากลับเข้ามาในหัวใจอีก
หญิงสาวยังคงทำงานของเธอเหมือนเดิม รับงานพิเศษมาทำในช่วงที่ลูกหลับ วิ่งวุ่นกับบัญชีเล็กๆ ของร้านออนไลน์ที่เธอเริ่มต้นใหม่โดยไม่มีใครช่วย เธอไม่เคยเอ่ยปากขอเงินจากเขา ไม่เคยปล่อยให้เขาได้มีโอกาสเข้ามาเลี้ยงดูเหมือนแต่ก่อน
ไลอ้อนเห็นทุกอย่า
