ไลอ้อนที่กลับมาถึงบ้านก็เห็นว่าอัญญากำลังกล่อมลูกนอนอยู่ เขาจึงได้เดินเข้าไปใกล้และอุ้มลูกไปกล่อมนอนเอง
“ฉันอุ้มลูกเอง”
เขาทำสีหน้าเงียบขรึมใส่อัญญาเพราะยังน้อยใจที่สกายมันไปแจ้งเกิดให้ แต่ไม่เคยหันมาโทษตัวเองเลยสักครั้ง
“แกไข้ขึ้นอัญญาจะกล่อมเอง”
อัญญาที่ถึงแม้ที่จะชอบถูกอีกฝ่ายเย็นชาใส่ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจมากเท่ากับเมื่อก่อนทั้งตอนนี้เธอยังเริ่มชินกับความเย็นชาของชายหนุ่มที่มีให้เธอมากกว่าเมื่อก่อน
“ฉันอุ้มเองไอ้อ้วนมันตัวใหญ่จะตายอุ้มนานๆ เมื่อยมือแย่” ไม่รู้จะกินนมหรือกินควายไปทั้งตัว ตัวใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกัน
“เอ็งต้องลดน้ำหนักแล้วไหมตัวอ้วนแบบนี้สาวที่ไหนใครจะรัก แม่เอ็งก็จะอุ้มไม่ไหวแล้วเกิดมาจะไปโรงเรียนเลยหรือไง”
เขามองใบหน้าของไทเกอร์ที่ตาแป๋วมองเขา ไม่ยอมหลับยอมนอน
เด็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้นจึงเริ่มเบะปากน้ำตาคลอเบ้าก่อน ก่อนจะอ้าปากกว้างร้องไห้จ้าเพราะพ่อเสียง
