“วันนี้ฉันอยากกินข้าวฝีมือเธอ” ไลอ้อนพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาขยับตัวเข้ามาอยู่ใกล้อัญญาเขาสังเกตว่าช่วงนี้หญิงสาวอวบขึ้น
“ทำไมอวบขึ้นกินเยอะล่ะสิ อ้วนทั้งแม่ทั้งลูก” ลูกชายเขารายนั้นไม่ต้องถามถึงอายุยังไม่ถึงขวบดี แต่ตัวนี้พร้อมไปโรงเรียนได้เลย
“…” อัญญามองใบหน้าเขาด้วยความขุ่นเคือง
“มองหน้าผัวทำไมตอนเที่ยงไปส่งข้าวส่งน้ำให้หน่อยนะ” เป็นครั้งแรกที่อ้อนเมีย อยากเปิดตัวกับที่ทำงานคนจะได้รู้ว่าตอนนี้เขาไม่โสดแล้ว
“ถ้าลูกไม่งอแงจะฝากลูกน้องคุณไป” เธอพูดตัดความรำคาญ
“ไม่เอาเมียก็ฝากลูกไว้กับพี่เลี้ยงไม่นาน เอาข้าวผัดกุ้งก็ได้ง่ายๆ” แต่วันนี้ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
“อัญญาจะพยายาม”
“ฉันจะรอนะ”
แค่คำว่าจะรอของเขาทำให้อัญญาต้องลุกมาทำอาหารให้เขา เพื่อให้ทันตอนเที่ยงตรงดีที่ตอนนี้ลูกชายหลับไปแล้ว
“ป้าเรียกคนมารอรับแล้วค่ะไม่ต้องห่วงนายน้อย”
“อัญญาจะรีบกลับนะคะ”
