หลายวันต่อมา
@ หมอสายรุ้ง
“พี่กลับแล้วนะคะหมอสายรุ้ง”
เสียงใสของผู้ช่วยสาวดังขึ้นหน้าประตูรั้วอนามัย ที่ตั้งอยู่ริมถนนของหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้
“บ๊ายบายค่ะพี่หนูดี พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
หมอสายรุ้งยกมือโบกไปมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
อนามัยชนบทแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เป็นเพียงอาคารชั้นเดียวสีขาว ค่อนไปทางทรุดโทรม หลังคากระเบื้องเก่าที่ผ่านทั้งแดดทั้งฝนมาหลายปี รอบๆเป็นไร่สวนและบ้านเรือนของชาวบ้านกระจายอยู่ประปราย
บุคลากรในอนามัยมีไม่มาก
หมอสองคน ผู้ช่วยหนึ่ง ธุรการสอง พนักงานจ่ายยาอีกหนึ่ง รวมแล้วทั้งที่นี่มีแค่หกคนเท่านั้น
พอเลิกงาน คนอื่นๆก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านตัวเองกันหมด
เหลือเพียงเธอคนเดียวที่พักอยู่ในห้องเล็กๆด้านหลังอนามัย หมอสายรุ้งยืนมองจนพี่หนูดีขี่มอเตอร์ไซค์ลับตาไปกับถนนลูกรัง ก่อนจะปิดประตูรั้วอย่างคุ้นเคย
ความเงียบของชนบทในยามเย็นค่อยๆแผ่เข้ามา
มีเพียงเสียงจิ้งหรีดกับสาย
