“เป็นไงบ้างอะฟิลิกซ์ นายไหวมั้ย ทำไมทำหน้าแบบนั้น”
จัสมินรีบเดินเข้ามาหา สีหน้าห่วงจริงจัง คิดว่าอาการคงหนักมาก
ฟิลิกซ์ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก
“กลับกันเถอะครับ ผมไม่ไหวแล้ว ช่วยประคองผมที”
เขายื่นมือไปทางไคเลอร์อย่างคนหมดแรง
ไคเลอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็เข้าไปพยุงตามน้ำ
“ฟิลิกซ์ นี่นายปวดขนาดนั้นเลยเหรอ” จัสมินขมวดคิ้ว “ถ้าไม่ไหวแล้วทำไมหมอไม่ให้นอนดูอาการก่อนล่ะ”
ฟิลิกซ์ส่ายหน้ารัวๆ
“เปล่าครับ ไอ้ปวดอะดีขึ้นเยอะแล้ว”
“แล้วอะไรที่ไม่ไหว” ไคเลอร์ถามเรียบๆ
ฟิลิกซ์เม้มปากแน่น ก่อนก้มหน้าเหมือนคนจะร้องไห้
“อายครับ…”
จัสมินเลิกคิว
“ห๊ะ”
“หน้าบางไปหมดแล้วครับ เฮีย… รีบพาผมกลับเลย แม่ง…หมอเห็นของผมทั้งยวงละ เกิดมาไม่เคยอายอะไรเท่านี้มาก่อน”
เขาพูดเสียงเศร้าเหมือนจะร้องจริงๆ
ไคเลอร์เงียบไปก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้น ส่วนจัสมินอ้าปากค้างแล้วหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรีบเอามือปิดปาก
“คิกๆ”
“ขำ
