“สวัสดีครับป๊า ม๊า”
พอเดินเข้ามาในบ้าน ไคเลอร์ก็เอ่ยทักผู้ใหญ่ตามมารยาท เสียงทุ้มสุภาพ พร้อมก้มหัวเล็กน้อย
“อืม งานราบรื่นดีไหม”
โจเซฟถามขึ้นเรียบๆ พลางมองลูกเขยตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนประเมินสภาพ เขาได้รับรายงานเรื่องโจรปล้นเรือ แต่ไม่ได้บอกจัสมินเหมือนกัน กลัวลูกสาวจะคิดมาก
“เรียบร้อยดีครับ ไม่มีปัญหาอะไร”
ไคเลอร์ตอบสั้นๆ
“อืม…”
โจเซฟพยักหน้าเบาๆ ก่อนดึงสายตากลับไปดูข่าวสารที่หน้าจอทีวีเหมือนเดิม
“ป๊อบปี้ เอาแตงโมมาให้คุณไคเลอร์หน่อยนะ แล้วก็น้ำแตงโมปั่นด้วย”
จัสมินหันไปสั่งแม่บ้านทันที ก้นยังไม่แตะโซฟาด้วยซ้ำ ดูมีความรีบเอาใจสามีนิดหน่อย
“ได้ค่ะคุณหนู”
ตั้งแต่ไคเลอร์ก้าวเข้ามาในบ้าน มือเล็กของจัสมินก็คล้องแขนเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ห่างกันห้าวันสำหรับเธอแล้ว เหมือนห่างนานเป็นเดือน
ไคเลอร์ก้มมองคนข้างตัวเล็กน้อยแล้วยิ้มเอ็นดู เธอคงคิดถึงเขามากนั่นแหละ
“มาแล้วค่ะ แตงโมหวานๆ ที่คุณห
