ทันใดนั้น
พลัก…
“ที่รัก…!”
“ไคเลอร์…ฮึก…”
พยาบาลผลักประตูห้องคลอดเข้ามาพอดี
แต่จัสมินไม่ได้มองพยาบาลเลย
สายตาของเธอจับจ้องเพียงร่างสูงในชุดปลอดเชื้อสีเขียว สวมแมสและหมวกคลุมผมมิดชิด
ทันทีที่สบตากัน ทั้งสองก็เรียกชื่อกันออกมาพร้อมกันด้วยความดีใจ
ไคเลอร์รีบก้าวยาวๆเข้ามาที่ข้างเตียงทันที มือใหญ่เอื้อมไปจับมือภรรยาไว้แน่น ก่อนจะก้มลงหอมหน้าผากมนที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่จากความเจ็บปวด
จัสมินยิ้มกว้าง
หัวใจที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความตื่นกลัว กลับอุ่นวาบขึ้นมาในทันที เพียงเพราะมีเขายืนอยู่ข้างๆ
“ขอโทษนะที่ผมมาช้า”
เสียงทุ้มของไคเลอร์แผ่วลงเล็กน้อย
จัสมินส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ…แค่คุณมาทันเวลา ฉันก็ดีใจมากแล้ว”
ไคเลอร์ยกมือขึ้นลูบผมเธอเบาๆอย่างปลอบโยน
ในขณะเดียวกันแพทย์ก็เดินเข้ามาตรวจอีกครั้ง
“ตอนนี้ปากมดลูกเปิดครบสิบเซนติเมตรแล้วนะคะ เราจะเริ่มเบ่งคลอดกันได้แล้ว”
พ
