53ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย

“ไหวไหมคะ เดี๋ยวฉันช่วย” สายรุ้งยืนข้างเตียง มองเขาที่พยายามลุกขึ้นเองทั้งที่สีหน้ายังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “ไม่เป็นไร ผมเดินได้” ไคเลอร์ตอบเสียงเรียบ หมอสายรุ้งเลิกคิ้วเบาๆ ไม่นานนัก สายรุ้งเข็นมอเตอร์ไซค์คันเล็กออกมาหน้าอนามัย เป็นรถเกียร์ธรรมดาเก่าๆ แต่ดูแลดี “ขึ้นมาเลยค่ะ รถอาจจะเก่าหน่อยนะคะ ” ไคเลอร์มองรถคันเล็ก แล้วมองเธอ สายตาคมนิ่งๆ แบบคนไม่คุ้นกับอะไรแบบนี้ สุดท้ายก็ขึ้นซ้อนท้ายอย่างเงียบๆ เพราะมันไม่มีทางเลือก เครื่องยนต์ดังแปร๊นเบาๆ ก่อนรถจะค่อยๆ เคลื่อนออกจากลานอนามัย ลมเย็นปะทะใบหน้า สองข้างทางเป็นทุ่งข้าวโพดสลับกับไร่มันสำปะหลัง ดินแดงแห้งฟุ้งเป็นฝุ่นบางๆ ทุกครั้งที่ล้อรถบดผ่าน ถนนเป็นลูกรังขรุขระ ต้องชะลอเป็นช่วงๆ ไกลออกไป แนวภูเขาโอบล้อมหมู่บ้านไว้เหมือนกำแพงธรรมชาติ “บ้านคุณอยู่ท้ายหมู่บ้านเลยนะคะ ห่างจากอนามัย2กิโลเลย อยู่ที่นี่ไม่มีรถก็ลำบาก มีมอเตอร์ไซค์เก่