“ขอโทษที่พูดไม่ดีกับอากันย์ค่ะ พอใจไม่มีสิทธิ์พูด ไม่มีสิทธิ์หวง ไม่มีสิทธิ์...รัก” พอได้พูดออกมา ก็ราวกับว่าทำนบในใจที่เธอเพียรพยายามกั้นความรู้สึกไว้มันพังทลาย เธอพูดทุกอย่างที่เก็บกักจนแทบล้นอยู่ในใจออกมา น้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วยตา และเธอไม่อาจห้ามไม่ให้มันไหลรินออกมาได้
กันย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาใช้หัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำตาให้เธอ ตาคู่คมที่เคยดุอยู่เป็นนิตย์ทอแสงอ่อนโยน
“อาไม่เคยห้ามไม่ให้หวง ไม่เคยห้ามไม่ให้รัก”
กันย์ประคองดวงหน้านวลไว้ในสองมือ มองสบสายตาคู่โศกที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
“พอใจมีสิทธิ์หวง มีสิทธิ์รัก เหมือนที่อาทั้งรักทั้งหวงพอใจ”
พอใจกะพริบตาปริบ ๆ เธอมองอากันย์อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน พอใจยกมือขึ้นจับข้อมือสองข้างเขาไว้แน่น
“รักได้หรือคะ”
กันย์ไม่ตอบทันที เขาแนบปากลงบนกลีบปากนุ่ม จูบคนขี้สงสัยอย่างดูดดื่มดุดัน
“รักได้ หวงได้ ขึ้นคร่อมขย่มแรง ๆ ก็ได้ อายิ่งชอบ
