“พินอินไว้เจอกันนะ บ๊ายบาย”
“บ๊ายบายจ้ะ”
ฉันยกมือโบกลาสองสาวฝาแฝดก่อนจะเดินออกมาจากคณะระหว่างทางก็เห็นสี่สาวคนดังของคณะกำลังเดินออกจากห้องเรียนเหมือนกันแต่คนละประตู สายตาอาฆาตแค้นของข้าวสวยและใบบัวส่งตรงมาที่ฉันก่อนจะโดนเพื่อนอีกสองคนสะกิดพวกเธอเลยสะบัดหน้าหนี
ส่วนฉันไม่ได้สนใจพวกเธออยู่แล้วถ้าอยากเมินก็เมินไปดีเหมือนกันจะได้ไม่มาหาเรื่องฉันอีก แต่พอมารู้เหตุผลฉันก็นึกถึงวาโยขึ้นมาไม่รู้เขาจะเป็นยังไงบ้าง
“โอ๊ยทำไมหล่อแบบนี้”
“แกดูลายสักพี่เขาสิน้อยครั้งจะเห็น”
“ตัวพ่อมากมึงเอ๊ย!อยากได้อ่ะ”
หน้าคณะเต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาสาวหลายคนออกันเต็มทางเดินบรรยากาศแบบนี้ชินล่ะคงมีพวกคนดังมาละสิถึงพอกันจับกลุ่มกรี๊ดกร๊าดกันขนาดนี้ ฉันได้แต่ส่ายหัวก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางอย่างช่วยไม่ได้
“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยยัยจืด!!”
เสียงตะโกนอันเป็นเอกลักษณ์แบบนี้มีคนเดียว พินอินหันกลับไปมองแถวหน้าคณะที่คนเริ่ม
