ภูดิศมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของบิดาที่กำลังเข้าเวรอยู่ด้วยใจที่เหม่อลอย สมองพลันนึกถึงแต่คำพูดของณิชาวนซ้ำอยู่ในหัวยากสลัดออก
จนกระทั่ง! ได้ยินเสียงทักทายจากบิดาที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แต่สายตาจับจ้องมองมายังภูดิศ พร้อมกับตั้งคำถามด้วยเสียงนิ่ง สายตาดูแปลกใจไม่น้อยกับท่าทางหงุดหงิดของลูกชายที่น้อยครั้งจะได้เห็นเฉกเช่นนี้
“หงุดหงิดอะไรมา”
“คืนนี้อยู่เวรเหรอครับ” ภูดิศไม่ได้ตอบคำถามของบิดา แต่กลับตั้งคำถามกลับด้วยความสงสัย เนื่องจากปกติบิดาไม่รับเวรดึกมาตั้งนานแล้ว
“ใช่ พอดีหมอพอลติดธุระ” นายแพทย์ภากรตอบกลับลูกชายท่าทางสบาย ใบหน้ายังคงเรียบเฉยและสำรวจอาการของลูกชายเงียบ ๆ
“ขยันจังเลยนะครับ”
“ถ้าเกิดพ่อไม่อยู่เวร คงไม่รู้อะไรบางอย่างน่ะสิ” หากวันนี้ไม่ได้อยู่เวร คงไม่ได้พบกับณิชาและลูกชายของเธอ ซึ่งเป็นเรื่องชวนตกใจไม่น้อย เมื่อได้ทราบว่าอดีตลูกสะใภ้ตนเองมีลูกชายแล้ว
“รู้อะไรเหรอครั
