Chapter : 13
คำพูดนั้นราวกับเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่ทำให้เธออับอาย ผนวกกับความอ่อนเพลียและทุกข์ระทวยไปทั่วร่าง พลอยทำได้แค่หอบแฮ่ก ๆ อยู่บนตัวเขาโดยไม่พูดอะไร
‘ผู้ชายคนนี้ทำให้เราอยากจะบ้าตายจริง ๆ ’ เธอทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้นในเวลานี้ที่อยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย
“แต่ก็นะ...คนเหี้ย ๆ ก็ต้องมาเจอกับคนเหี้ย ๆ มันถึงจะเหมาะสมกัน...” เคนฉีกยิ้มพลางเลื่อนมือจากสะโพกขึ้นมาอยู่ตรงสะเอวของพลอย สัมผัสกับความบางเบาที่สุดจะปลุกเร้าอารมณ์นี้ก่อนจะกลับมาเริ่มต้นกันอีกครั้งในท่วงทำนองสุดหรรษา
“พะ...พี่...หนูไม่ไหวแล้ว...ขอพักหน่อยไม่ได้เหรอ?” พลอยรีบกล่าวอย่างชะงักงันขณะที่ยังคงหอบหายใจแรงอยู่ เธอลุกขึ้นนั่งตัวตรงโดยแทบจะลืมไปเลยว่ามีบางสิ่งอยู่ในกาย การเคลื่อนไหวนั้นของตัวหล่อนทำให้เกิดการเสียกสีจากภายในก่อเกิดความเสียวซ่านขึ้นมาอย่างกระทันหัน
‘อา...โคยเขา...แค่ขยับตัวนิดเดียวก็รู้สึกเหมือนจะแตกอ
