บทที่ 23

1715 Words

กวินทร์ถือร่มเดินตามออกมาหวังว่าจะเอาร่มนั้นให้กับเธอ แต่พอเห็นสิ่งที่เธอทำไปแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าคงจะกุมหัวใจขอผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ เพราะหัวใจเธอคงจะเป็นของภาคินทร์ไปแล้ว.. ที่เขาให้ความสนใจเธอนั้นก็เพราะว่า วันนั้นที่ของหล่นลงมา ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงจะหลบเอาตัวรอด แต่นี่เธอกลับดึงตัวเขาออกมาด้วยจนตัวเองต้องเจ็บ ถ้าเธอไม่ช่วยก็ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไง "มันบ้าหรือเปล่า มีร่มในมือแต่ไม่กาง" กรรณิการ์เปิดหน้าต่างออกมาจังหวะนั้นพอดี เห็นภาพที่กวินทร์ถือร่มเดินกลับมาแบบตัวเปียกๆ ภาคินทร์ขับรถฝ่าฝนและพายุที่กำลังโหมกระหน่ำลงมาแบบไม่มีจุดหมาย ไลยาพยายามจะชวนเขาคุยมาตลอดทาง แต่ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่เขาจะตอบเลยสักคำ "หนาวจัง" ยิ่งขับรถไปไกลอากาศก็ยิ่งหนาวขึ้น "คุณจะไปไหนคะ คุณขับรถมาไกลแล้วนะ" เธอกอดอกเพราะความหนาวจนตัวสั่น และในห้องโดยสารนั้นก็อุณหภูมิเย็นมาก ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเครื่องปรั

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD