"ไม่นะคุณภาคินทร์" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เธอจะห้ามมากไปกว่านี้ก็ไม่ได้ เพราะว่ากลัวเขาจะโวยวายจนด้านนอกได้ยินเสียง
"อย่าลืมนะว่าเรา เป็นอะไรกัน" พอสิ้นคำพูดเขาก็โน้มใบหน้าลงมาสูดดมกลิ่นกายของหญิงสาว
"แล้วเราเป็นอะไรกันเหรอคะ" เธอไม่ห้ามแต่ต้องการอยากจะฟังจากปากของเขามากกว่า
"พรุ่งนี้กลับไปด้วยกัน เพราะฉันมีงานช่วงสาย" เขาไม่พูดเรื่องนั้นต่อแต่ชายหนุ่มก็ดึงประเด็นอื่นขึ้นมาพูด
"ฉันไม่กลับ" ไลยาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับไปในฐานะอะไร ภรรยาในสมรสน่ะเหรอ เธอไม่เคยเห็นเขายกย่องเธอในฐานะนั้นสักที ทั้งหมดมีแต่เธอเป็นคนพูดเองเออเองทั้งนั้น
"คุณจะทำอะไร พอแค่นี้เถอะ" หญิงสาวเริ่มห้ามเพราะเหมือนว่าเขากำลังมีอารมณ์อยากร่วมเพศกับเธอ
แต่ตอนนี้ชายหนุ่มหยุดตัวเองไม่ได้แล้วเขาพาเรือนร่างระหงมาวางลงที่เตียง
"ผมขอนะ" ชายหนุ่มกระซิบพูดที่ข้างใบหูเบาๆ พร้อมกับก้มลงสูดดมกลิ่นกายของเธออีกครั
