"ไหนคุณบอกว่าคุณรีบมาที่ไซต์งานไงคะ ทำไมยังไม่ลงไปทำงานอีก" หญิงสาวรีบเอาเสื้อสูทที่เขาคลุมร่างกายให้เธอเพื่อกันหนาวส่งคืนให้
"ก็ไม่รีบเท่าไร ยังพอมีเวลาดูคนนอนกรนอยู่"
"อะไรนะ ฉันนอนกรนด้วยเหรอ"
"ไม่ได้กรนอย่างเดียวนะน้ำลายยืดด้วย"
"คุณภาคินทร์!" เธอคิดว่าเขาพูดความจริงมือเรียวรีบเช็ดที่มุมปากตัวเองดูเพราะคิดว่าจะมีน้ำลายยืดเหมือนที่เขาพูด
"ลงไปกับผม"
"ไปไหนคะ"
"จะมานั่งรอทำไมในรถ" พูดจบคนร่างสูงก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ "เดินไหวไหม"
"ไหวค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว โชคดีที่คุณหมอฉีดยาให้ด้วย"
"ผมบอกแล้วถ้าฉีดยามันก็จะหายเร็ว"
"ก็ฉันกลัวเข็มนี่"
"จะกลัวทำไมกับเข็มเล็กๆ แค่นั้น เข็มใหญ่กว่านี้ยังไม่กลัวเลย" เขาพูดได้หน้าตาเฉยพร้อมกับเดินนำหน้าเธอไป
พอนึกถึงคำพูดของเขาขึ้นมา เธอถึงกับหน้าแดง "ไอ้คุณภาคินทร์บ้า!"
"สวัสดีครับคุณภาคินทร์" ที่หน้าไซต์งานจะมีออฟฟิศชั่วคราว ของแต่ละไซต์งา
