บทที่ 48

1322 Words

พอถอนจูบออกมือเรียวก็เอื้อมไปเช็ดคราบลิปสติกออกให้กับเขา สายตาเทวินจ้องมองใบหน้าเธอที่อยู่แค่เอื้อม อยากหยุดเวลาไว้แค่นี้ แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ เขาต้องอดทนเพื่ออนาคตที่ดีของเธอเอง ทั้งสองลงจากรถก็จูงมือกันเดินเข้ามา แต่พอเดินใกล้เข้ามาถึงผู้ใหญ่ เทวินจำเป็นต้องปล่อยมือเธอออก เพราะมันจะเป็นการไม่ให้เกียรติ "แล้วพ่อจะหาเวลาว่างไปหาเรากับแม่นะ" กองทัพที่โอบภรรยาอยู่ เอื้อมมืออีกข้างมาโอบลูกสาวด้วยอีกคน "เดือนหน้าปู่กับย่าจะเดินทางไปทางนั้นพอดี เดี๋ยวลงเครื่องไปเยี่ยมเรากับแม่ที่นั่นก่อน" "ค่ะคุณปู่" สโนไวท์กอดแทบจะทุกคน มีอีกหนึ่งคนที่เธออยากจะกอดแต่ก็กอดไม่ได้ "สโนว์" "ข้าว" "เราคิดว่าจะมาไม่ทันสะแล้ว" "ดีใจที่แกมา" "เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าลืมโทรมาหาด้วย" ข้าวหอมที่ยืนอยู่ข้างเทวิน เอื้อมมือไปดึงร่างของเพื่อนเข้ามากอด แต่อีกมือหนึ่งจับมือของเทวินให้มาสัมผัสก

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD