ข้าวหอมรู้สึกไม่สบายใจมากเมื่อเห็นเพื่อนก้าวขึ้นเรือไป
"ออกเรือได้ค่ะ" พอขึ้นมาถึงเกตุแก้วก็สั่งให้เรือออก
"เพื่อนยังมาไม่ครบเลยทำไมรีบออกล่ะ" สโนไวท์ถามแบบแปลกใจเพราะเพื่อนเพิ่งขึ้นมาได้ไม่กี่คนเอง
"เดี๋ยวพวกนั้นก็ตามมาอีกลำ"
"ยังมีเรืออีกลำเหรอ"
"มีสิ คนเยอะขนาดนี้จะมาเบียดกันได้ยังไง"
ด้วยความที่ไว้ใจเพื่อนสโนไวท์ก็เลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้
หญิงสาวก็เลยหาที่นั่งแล้วชมบรรยากาศรอบนอก ขณะที่เรือกำลังแล่นสู่เกาะ นานแล้วที่ไม่ได้มาลงเรือ ตอนนั้นจำได้ที่เคยมาสโนไวท์มาเที่ยวกับคุณปู่และคุณย่า
ชายฝั่ง..
"ทำไม่พวกเธอไม่ขึ้นเรือ" ข้าวหอมเดินกลับมาที่ชายฝั่งก็เห็นเพื่อนหลายคนหิ้วของพะรุงพะรังยืนมองเรือที่ออกจากฝั่งไป
"ฉันก็ว่าจะถามอยู่ ทำไมเรือถึงไม่รอ" เพื่อนๆ ต่างก็ยืนงงกันอยู่
"อะไรนะ?"
"ยังไม่ถึงเวลาออกเรือเลย เห็นไหมเนี่ย เพื่อนเพิ่งจะมากัน"
หันมองไปด้านหลังเพื่อนกำลังทยอยตามกัน
