"คะ?" ก็ได้ยินอยู่หรอกว่าที่มาเพราะคิดถึง แต่เขาไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคิดถึงใคร
"พี่ดีใจนะที่เราไม่เป็นอะไร" ที่จริงประโยคนี้เขาควรจะพูดนานแล้วตั้งแต่รู้ว่าเธอปลอดภัย แต่ทั้งสองไม่ได้เจอหน้ากันเลย
"ขอบคุณค่ะ"
"ขอกอดได้ไหม"
"คะ?"
เทวินไม่รอให้เธออนุญาต ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักรีบเดินตรงเข้าไป แล้วคว้าร่างของเธอเข้ามากอดให้หายคิดถึง
"พี่วิน" เขาทำแบบนี้แล้วจะให้เธอคิดยังไง ทำไมเธอจะไม่คิดถึงเขาล่ะ แต่เพราะคำพูดประโยคนั้นประโยคเดียวถึงแม้มันจะผ่านมานาน แต่เธอก็ยังคงจำ
"พี่ขอโทษที่ดูแลเราไม่ดี"
"มันไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อย ก็พี่ไม่รู้นี่"
"มันเกิดอะไรขึ้น บอกพี่ได้ไหม" ชายหนุ่มขยับร่างเธอออกเล็กน้อยเพื่อที่จะมองสบตา
"พี่ยังไม่รู้เรื่องเหรอคะ"
"ไม่มีใครบอกเรื่องนี้เลย"
"พี่ไม่รู้จริงเหรอ?"
"มันมีเรื่องร้ายแรงมากกว่าที่เครื่องตรวจจับหล่นลงไปในทะเลเองใช่ไหม" มันคือสิ่งที่ทางกอง
