เทวาออกมาก็เห็นแม่กับลูกยืนคุยกันอยู่หน้าบ้าน สายตาเขามองตามที่เธอมอง เพราะตอนนี้ข้าวหอมมองไปที่ร้านค้า และคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ร้านค้าก็มองมาเช่นกัน
"แม่ไปทำกับข้าวก่อนนะ เดี๋ยวไปส่งข้าวพ่อสาย"
"ข้าวช่วยค่ะ" ข้าวหอมเดินตามแม่ไปโดยไม่ได้สนใจเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังเลย
พอช่วยแม่ทำกับข้าวเสร็จ ข้าวหอมก็ออกมาก่อน เพราะไม่เห็นเขาตามเข้ามาเธอก็รู้สึกไม่สบายใจ
"ขึ้นรถสิ"
"คุณกลับไปเถอะ" ออกมาก็เห็นเขานั่งรออยู่ที่รถ
"อะไรนะ"
"ที่นี่มันไม่เหมาะกับคุณหรอก คุณกลับไปเถอะนะ" ถ้าเขายังอยู่คงเห็นเธอเป็นแค่ของเล่น แต่เธอนี่สิยิ่งถลำลึกเข้าไปทุกที เพราะแค่เขาอยู่หน้าบ้านเธอก็ยังรู้สึกเป็นห่วง สู้ปล่อยเขาไปตอนนี้เลยดีกว่า "ฉันขอร้องคุณกลับไปเถอะ"
"คำก็ไล่สองคำก็ไล่"
"คุณจะคิดแบบนั้นก็ได้ คุณก็เห็นแล้วว่าฉันกับคุณใช้ชีวิตคนละแบบ"
"แม่เตรียมของเสร็จแล้ว เราไปกันเถอะ" ที่จริงคนเป็นแม่ก็ได้ยิน และคิดว
