"นวดเก่งนะเรา" รสสุคนธ์รู้สึกสบายตัวยามที่มือเล็กบอบบางของตังเมบีบนวดให้ขณะนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกที่ระเบียงบ้าน สายลมอ่อนๆ พัดผ่าน มีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงา มือที่เหี่ยวย่นแต่ทว่าทำให้รู้สึกอบอุ่นยามที่สัมผัสบนศีรษะเล็กด้วยความรักใคร่เอ็นดู
"หนูนวดให้คุณเอรินบ่อยค่ะ ส่วนคุณเพลงนวดให้คุณภู"
"คุณปู่สายเปย์ค่ะ เพลงนวดให้ คุณปู่ก็ให้เงินเพลงกับตังเมเป็นรางวัล เพลงก็เลยนวดให้บ่อยๆ คุณปู่ก็ให้เงินบ่อยๆ ดี๊ดี" เสียงใสดังเจื้อยแจ้ว มือก็คอยบีบนวดให้ดิษย์ไปด้วย
"งกไม่เปลี่ยนเลยนะพี่เพลงพาเพลิน"
"ไม่ได้เรียกว่างกค่ะทวดดิษย์ ต้องเรียกว่าหาเงินเก่ง เก็บเงินเก่ง ใช้เงินเป็น มีเงินเยอะ ก็จะได้รวยๆ จะได้ไม่ลำบากในภายภาคหน้าค่ะ" ชีวิตในวัยเด็กทำให้เพลงไม่อยากประมาทกับการใช้ชีวิต ถึงแม้ตอนนี้ชีวิตของตนกับแม่จะสุขสบายแล้วก็ตาม
"ดีมากลูกที่รู้จักคิดแบบนี้ แบบนี้ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว"
"พร้อมรับรางวัล
