"โอเลี้ยงไม่แย่งของพี่หนมถ้วย พี่เปียกปูน พี่สำลีนะ แล้วก็ค่อยๆ กินด้วย พี่ๆ เขาไม่แย่งโอเลี้ยงหรอก" ตังเมรับอาสามาให้อาหารเจ้าสี่ขาทั้งสี่ตัวที่หลังบ้านพักของดิษย์กับรสสุคนธ์ ด้วยตื่นก่อนคนอื่นๆ เพราะความเคยชินกับการตื่นนอนแต่เช้าตรู่ ซึ่งจะมีบ้านสำหรับสุนัขขนาดพอเหมาะกับสุนัขสี่ตัว ตอนนี้ออกจะดูกว้างไปด้วยซ้ำเพราะไม่มีเจ้ายักษ์ใหญ่อย่างจัสตินแล้ว และยังมีคอกกั้นเป็นสัดเป็นส่วน หลังจากกินอาหารเรียบร้อยถึงจะได้รับอนุญาตให้ออกไปวิ่งเล่นที่หน้าบ้าน หรือนอนข้างเก้าอี้โยกของทวดทั้งสอง ตังเมคอยปามโอเลี้ยงเจ้าลูกสุนัขตัวจิ๋วที่คอยจะเข้าไปแย่งอาหารของตัวอื่น แต่กลับคอยหวงของตัวเอง แยกเขี้ยวขู่ใส่ตัวอื่น มิหนำซ้ำยังกินอาหารด้วยความมูมมาม กลัวว่าจะถูกแย่งแล้วตัวเองจะกินไม่อิ่ม ด้วยยังไม่เคยชินกับการอยู่รวมฝูง และยังไม่ได้ถูกฝึก
"พี่เมจังฮับ" เรียวลูกชายคนเล็กของช้างกับมิกิวัยสามขวบวิ่งเข้ามาหาตังเ
