“ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว”
หญิงสาวเดินนำไปที่โต๊ะเล็ก ๆ สี่ที่นั่ง ซึ่งตั้งติดกับบานหน้าต่างขนาดใหญ่ เปิดรับลมทะเลและทัศนาทิวทัศน์ท้องทะเลสีฟ้าครามได้เต็มตา
“บ้านของคุณน่ารักดี แต่ผมอยากให้คุณย้ายไปอยู่กับผม”
“ฉันจะอยู่ที่นี่ไปก่อน อย่างน้อยก็จนกว่าจะ...”
เขานั่งลงตรงข้ามเธอ ตั้งใจฟังเธอแบบลุ้นระทึก
“จนกว่า...อะไร”
“แน่ใจว่าใครบางคน กลับตัวกลับใจได้ และเป็นคนดีได้จริงๆ ไม่ใช่แค่สร้างภาพเพื่อเอาใจผู้หญิง”
“อ่า...ผมรู้ว่าผมสารเลว แต่สามเดือนที่ผ่านมา ผมก็ถูกลงโทษมาพอสมควรแล้วนะ ผมอยู่เหมือนตกนรกทั้งเป็น ผม...”
“ฉันตกนรกยิ่งกว่าคุณอีก”
เขาอึ้งไป ก่อนพูดเสียงค่อยออกมา “ผมขอโทษ”
“ฉันร้องไห้ทุกคืน”
“ผมขอโทษ ผมรู้ว่ามันเจ็บปวด”
“คนอย่างคุณจะรู้ได้ยังไง”
“ผมก็...” เขาหยุดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะยอมพูดออกมา แม้จะอายแค่ไหนที่ต้องพูด “ผมก็ร้องไห้เหมือนคุณน่ะแหละ ผมเกลียดตัวเองที่ร้องไห้เพร
