"กลับบ้านหรือจะนอนนี่" เสี่ยกวินเอ่ยถาม ซึ่งตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่าได้ ยังดีที่น้องคลีนบอกว่าจะนอนกับย่าขา ทุกอย่างจึงไม่มีปัญหาอะไร
"รินง่วงแล้ว" ฉันบอกพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลายชั่วโมงที่ฉันนั่งทำบัญชี ซึ่งเสี่ยกวินก็ช่วยทำด้วย แต่ด้วยความที่ว่ามันคลั่งค้างถึงสองเดือนกว่ารายรับรายจ่ายจึงมากมาย จนฉันตาลายเลยเชียวล่ะ
"ไปอาบน้ำแล้วใส่เสื้อยืดเสี่ยนะ เดี๋ยวเสี่ยสั่งข้าวต้มมาให้กินก่อนนอน" เสี่ยกวินนั่งข้างฉัน เขาลูบที่ศรีษะของฉันอย่างอ่อนโยน
"รู้ได้ไงว่ารินหิว"
"ไม่รู้ดิ แค่เห็นรินดูเหนื่อย ซดข้าวต้มร้อนๆก่อนนอนน่าจะรู้สึกดี" เสี่ยกดจูบที่หน้าผากของฉัน
"ขอบคุณนะคะ" ฉันกรีดยิ้มให้พ่อของลูก จากนั้นก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปอาบน้ำ "แล้วเสื้อในรินล่ะ" ฉันหันไปถามเสี่ยเมื่อนึกขึ้นมาได้
"ในกระเป๋ารินไง เสี่ยหยิบมาไว้ชุดนึงเผื่อรินค้าง" เสี่ยตอบก่อนจะลุกขึ้นแล้วกำลังจะเดินไปท
